Margreet's leventje

Ringenjacht

Afgelopen weekend is de ringenjacht van start gegaan. Want, als je gaat trouwen, dan is het natuurlijk wel zo leuk om dat te bezegelen met een mooie trouwring. En natuurlijk heeft zo'n ring nog als extra functie dat andere dames aan die ring om de rechter ringvinger van leon kunnen zien dat hij getrouwd is en dus al bezet is! Hoef ik me daar in elk geval niet druk om te maken haha.

Afgelopen weekend op internet al wat zitten rondneuzen, plaatjes kijken en samen ideeën opdoen. Wat vind jij mooi, wat vind ik mooi en wat vinden we samen mooi? Vanmiddag kwam het er zo maar ineens van dat we even naar een juwelier gingen.. En dan gaat er echt een wereld open aan mogelijkheden. Binnen de korste keren had de dame tig boxen met ringen voor ons uitgesteld. Geelgoud, witgoud, roodgoud, titanium, staal, zilver etc. En dan ook weer mogelijkheden in mat of glanzend of een combinatie daarvan. Een bolle ring of een platte ring? De damesring met steentje? En zo ja, hoeveel steentjes dan? Met groef of zonder groef? En als je dan kiest voor een groef, hoeveel had je er dan gewild?? Pfff... het duizelde ringen in m'n hoofd en werd overspoeld door al die mooie (nou ja, niet allemaal.. ) ringen.
Wat is dan lastig om een keus te maken voor tenminste een bepaalde stijl. Want ik ga er toch wel vanuit dat ik deze ring hopelijk zo'n 60 jaar om m'n vinger zal hebben.. en dan is het toch we prettig als ik een ring uitzoek die ik over 60 jaar nog steeds mooi vind! En dat is lastig, want hoe weet ik nou wat ik over 60 jaar mooi vind??

Al snel trokken Leon en ik de conclusie dat we in elk geval weten wat we niet mooi vinden! In één oogopslag wist ik van een box al precies wat ik lelijk vond, wat ik nog eens beter wilde bekijken en wat ik prachtig vond! Helaas had ik dat laatste niet vaak als ervaring.
Ook had ik al snel door dat Leon soms iets mooi vind, wat ik dan bij de damesring weer heel lelijk vind.. en dat vise versa.. gelukkig zagen we ook wel wat modellen die we allebei wel mooi vonden! Helemaal toen we hoorden dat die prijstechnisch ook nog wel meeviel.. Want stel dat ik of Leon hem later kwijt raak/verlies
(Ik ken zat mensen in mijn omgeving die hun trouwring op de één of andere manier zijn verloren.. in het tikibad, tijdens het autorijden, tijdens het voetballen etc.) dan is het in elk geval geen ring van tig duizend euro..

Vanmiddag nog geen keus gemaakt, maar er is wel een grote kanshebber.   Het bezoekje heeft ons zeker verder geholpen met de ringenjacht.. nog even snuffelen, nadenken en wat rondkijken en ik denk dat we dan raak schieten!

Herfst, herfst wat heb je te koop?

Bij het zien van al die neer gedwarrelde blaadjes hier rondom mijn flat, moet ik telkens denken aan het liedje:

Herfst, herfst, wat heb je te koop?
Duizend kilo bladeren op een hoop.
Zakken vol met wind, ja mijn kind.

Paddestoelen honderd op een hoop.
'k Zet ze voor je neer, heus meneer,
dat doe ik alle jaren weer.

Dikke zwarte wolken op een hoop.
Alles in de stad, gooi ik nat.
Koop je van mij zo'n regenbad?

Ik ben benieuwd wanneer de mannen van de WEZO met hun grote blaadjes blazers de blaadjes komen wegblazen en opruimen.. van mij mag dat nog wel even duren, want het is best een leuk gezicht! Helaas komt de WEZO niet voor al die balkonnetjes van de flatjes.. en heb ik dus laatst zelf mijn balkon moeten ontdoen van in totaal een vuilniszak vol blaadjes! Ook daar stond het eigenlijk best leuk, maar het kon niet blijven liggen omdat de afvoer en regenpijp van het balkon anders verstopt zou raken.. Dat is dan weer een nadeel van drie hoog en op het hoekje wonen.. je balkon is een groot vangnet voor heeeeeel veel blaadjes! En helaas voor mij was m'n balkon na de opruimbeurt, binnen de kortste keren weer beladen met een laagje blaadjes.. zucht.. Ik kijk dan liever even over het balkon randje naar beneden, want daar ziet het er een stuk mooier uit!

Warm en behaaglijk!

Na een paar weken 's avonds in de kou te hebben gezeten, heb ik nu eindelijk een warm en behaaglijk huisje!
Sinds de herfst zijn intrede heeft gedaan en het zelfs al gevroren heeft, is het bij mij in huis maar barkoud. Als ik in mijn bed stapt lijkt het wel alsof mijn dekens uit een koelkast komen, als ik 's avonds op de bank zat onder een fleecekleedje had ik altijd een steenkoude neus om het nog maar niet te hebben over hoe bruut het is als je 's morgens om half 7 je bed uit moet en het zo koud is in de douche dat je voeten haast vastvriezen aan de vloer en je je eigen adem in wolkjes terugziet. Brrr..
Ik had wel een elektrisch kacheltje, maar die kreeg de hele kamer amper warm en hij vreet stroom. Maar nu is deze ijstijd voorbij!

Vanmiddag kwam meer de gaskachelmaker langs en die heeft mijn gaskachel gerepareerd en schoongemaakt! En nu heb ik dus een heerlijke warmtebron in de kamer.. Wat een genot om het gewoon 'lekker' te hebben in plaats van: 'eigenlijk heb ik het koud' of ik heb het koud. En zo'n vuurtje staat nog gezellig ook! Nu alleen nog even afwachten of mijn plantjes en bloemen het goed blijven doen zo net boven de kachel.
Klein nadeel is wel dat de kachel alleen de huiskamer verwarmt.. dus het probleem van een koud bed, een koude douche en 'n koude keuken is niet opgelost. Maar ja, nog een half jaartje en dan kan leon m'n bed opwarmen, dat is dan alweer één probleem minder!
En zo lang het hier nog niet 20 graden vriest is het denk ik best wel uit te houden.. En dan ga ik nu eerst met een grote kop thee op de bank naar m'n kachel zitten kijken en genieten van de warmte!

Zussendag 2009

Afgelopen vrijdag was het weer zover, de jaarlijkse zussendag stond op de agenda! Ditmaal georganiseerd door J.  Om kwart voor 8 was iedereen present en vertrokken we richting de locatie. Lang leve G. haar autorijkunsten.. in plaats van rechts en links kun je bij haar in de auto maar beter zeggen: hier mijn kant op en bij het volgende kruispunt jouw kant op. Doe je dat niet, dan kan het nog wel eens lang duren voor je aankomt op de bestemming. Maar ik moet zeggen, ze is niet één keer fout gereden! (wat wil je met 4 zussen die meekijken hoe je aan het autorijden bent haha).

Aangekomen op de plaats van bestemming kregen we eerst een lekker kopje koffie en thee en 'n heerlijk stukje taart. Ondertussen begon de gastvrouw met uitleggen wat we gingen doen. Lekker creatief verven met acrylverf en wat freubelen wat je vervolgens later op je schilderij kon plakken.

Al vrij snel waren mijn zussen van start gegaan.. wat tekenen en vervolgens verven.. maar mij lukte dat niet zo snel.. een flinke inspiratiedip kwam voor bij. Erg vervelend want juist op zo'n avond moet je knallen met je creativiteit. Uiteindelijk toch maar gewoon begonnen en 2 uur later lag daar dan het eindresultaat. En ik moet zeggen, ik had begin van de avond toen ik begon, niet durven hopen dat het nog zo goed zou lukken. Maar of ik ze echt op ga hangen in m'n woonkamer durf ik nog niet te zeggen. Ze staan nu leuk te zijn op de muziekstandaard van m'n keyboard, maar ik zie het zomaar gebeuren dat ze over een week of wat ineens zomaar verplaatst zijn naar één of ander stoffig hoekje van een stoffige kast. We zullen zien. 

Grappig om te zien trouwens dat we alle vijf iets heel anders hebben gemaakt!
Eenmaal thuis bij m'n zus nog even gezellig zitten kletsen over vrouwen- en zussendingen.. heerlijk!
Een paar uur later werd ik wakker in het bed van m'n nichtje en bedacht ik me dat ik heerlijk geslapen had! Een gezellig en lekker ontbijt volgde en een paar uur later een gezellige en lekkere lunch in de Tuinland. Toen we rond liepen in de Tuinland de conclusie al getrokken dat met 5 vrouwen door de Tuinland wandelen en snuffelen niet echt een succes is.. de één wil daar wat langer kijken en de ander weer ergens anders. Maar goed, het was een goed alternatief voor de wandeling die eigenlijk gepland stond maar niet door ging vanwege het slechte weer.

Met een volle buik van de lunch weer in de auto en toen was het feest toch echt voorbij. Ik kijk terug op een zeer geslaagde zussendag (De achtste trouwens!) en kijk nu alweer uit naar de volgende!

Een goed begin..

Ze zeggen wel eens dat een goed begin het halve werk is.. en daarom ben ik mijn weekend maar eens goed begonnen. Gister kwam ik voldaan maar moe thuis van werk.. de werkweek zat er weer op en 'n heerlijke zucht van genot kon ik niet onderdrukken: WEEKEND!!! En het idee dat ik de hele avond nergens naar toe hoefde en kon doen en laten wat ik zelf wilde, was fantastisch. Leon kwam nog even gezellig eten waarna hij door ging naar z'n afspraak. En voor mij begon toen het feest. Eerst maar eens lekker uitgebreid gedoucht en getut.. ah, daar kan ik echt zo enorm van genieten op zo'n vrijdagavond. Lekker rommelen voor de spiegel en ontspannen!

Na deze uitgebreide douche ben ik op de bank neergeploft in m'n pyama en badjas.. aangezien ik toch in m'n eentje was, maakte het niet uit dat ik om 20.30uur al lekker in m'n pyama rondliep. De rest van de avond genoten van het lekker thuis zijn en dom zappen. Ik heb me vermaakt met Popstars (wat bijzonder toch elke keer dat mensen die totaal niet kunnen zingen, zichzelf zo serieus nemen en auditie doen.. ik krijg altijd spontaan medelijden met die mensen..) en daarna nog even met wat internetten.
Om 23.15 lag ik er in, mooi op tijd dus!

Vanmorgen ging mijn ontspannen ritueeltje nog even verder.. om 8.30 maakte de wekker mij wakker en 'n kwartier later stond ik naast m'n bed.. Mooi op tijd voor de zaterdag, maar dat was ook met 'n doel. Ik wilde namelijk even naar de kapper.. en zo gezegd zo gedaan.. om 9.15 zat ik bij de kapper met 'n bak koffie en 'n uur later stond ik met mooi geknipte haartjes weer buiten..
Ik kan daar altijd enorm van genieten, een kapper sbezoek. Er wordt lekker aan je hoofd gefrunnikt.. een leuk kletspraatje tussendoor.. en binnen 'n half uur heb je weer een lekker fris kapsel wat weer goed in model valt (en dat voor maar 13,50!!!) Dit kappersbezoek maakte het ontspannen begin van mijn weekend bijna compleet. Het laatste stukje gebeurd namelijk zometeen. Dan komt Leon en gaan we lekker brunchen samen. En dan is mijn weekend dus echt compleet ontspannen begonnen en is het halve werk gebeurd!

Het is dat 't niet zo handig is om elke week naar de kapper te gaan, maar anders zou ik elk weekend wel zo willen beginnen! Even opladen na de werkweek en dan vol genieten van de rest van 't weekend! Maar ja, ik denk dat ik als ik dat zou doen, binnen de kortste keren een gemilimeterd kapsel heb en dat lijkt me niet zo heel charmant... 

De meiden van de Hertenstraat en Gijs

Nu geniet ik al ruim 3 maanden hier in m'n eigen flatje, toch mis ik mijn huisgenoten nog regelmatig. Even een babbel op de gang over hoe je dag was, hoe het met de ander is. Soms gesprekken over het nut van een fietsbel bij wijze van spreken, maar soms ook ineens vanuit het niets hele diepe openhartige gesprekken over de 'moeilijke' dingen in het leven. Heerlijk om huisgenoten te hebben wat dat betreft en dat mis ik dus ook stiekem best wel.

Maar vanavond kon ik mijn hart helemaal ophalen! De meiden van de Hertenstraat en Gijs, kwamen hier eten. Helaas kon één iemand niet, dat was wel jammer want nu waren we niet compleet. Maar ja, volgende keer beter. (ter info, de term: 'meiden van de hertenstraat' is geboren toen we als meiden gezamelijk vakantiekaartjes kregen van de mensen die op vakantie waren.. en de naam 'Gijs' er aan vastgeplakt omdat hij trouwde met één van de meiden en in het huis erbij kwam wonen.. )
Vanmiddag heb ik met veel plezier boodschappen gedaan. De voorpret begon thuis al met bedenken wat ik allemaal nodig had en daarna dus de daadwerkelijke boodschappen doen. Het was het begin van een gezellig etentje en avondje!
De pot schafte Mexicaans.. taco's, tortilla's, gekruid gehakt en allerlei andere toeters en bellen waarmee je de taco's en wrap kon verlekkeren en versieren. Leuk om te maken en te kokkerellen.. en helemaal omdat je het niet alleen voor jezelf klaar maakt, maar ook voor je visite! Die kookgenen heb ik denk ik van mijn moeder, alhoewel zij laatst vertelde dat ze nog geen aardappel kon koken toen ze trouwde. Wat dat betreft scoor ik beter denk ik. Verder heeft iedereen heeft volgens mij heerlijk gegeten vanavond.. dus missie geslaagd wat dat betreft! En ideaal dat de visite dan ook nog zo in elkaar zit dat ze spontaan de afwas gaan doen!

En wat is het dan leuk om weer even bij te kletsen! Samen te lachen, te ouwehoeren en ook serieuze onderwerpen passeerden de revue. Over van alles wat bij een bruiloft komt kijken (één van de andere meiden gaat volgend jaar ook trouwen) tot frustraties over gaskachels, van herinneringen over het leven als huisgenoten tot het herkenne van elkaars loopje op de trap. Kortom genieten!

En nu zijn ze naar huis en zit ik nog even hier te bloggen.. ik bedacht me weer wat een leuke band we toch met elkaar hebben opgebouwd in de afgelopen jaren. Ook al waren het dan mijn huisgenoten, ik ben best veel om ze gaan geven, misschien juist wel omdat we huisgenoten waren.. en ik ben dan ook super blij dat ik hen als huisgenoten heb gehad en heb mogen leren kennen.
Ik miste ze al regelmatig hier, maar zeker nu ze weer weg zijn, bedenk ik me dat weer even extra. Zij fietsten gezellig samen weg hier richting huis en ik blijf hier alleen achter. Niet dat ik klaag hoor! Ik geniet enorm van m'n huisje en alles.. maar die huiselijke gezelligheid van meerdere mensen.. ja dat mis ik. Nog een paar maandjes en dan heb ik Leon als huisgenoot erbij en natuurlijk wordt hij meer dan alleen maar huisgenoot! :-)

Vanavond kwam al regelmatig voorbij dat we snel maar weer moeten afspreken als (ex-)huisgenoten.. want dat iedereen geniet van dit soort avondjes is wel duidelijk. Op naar het volgende avondje dus! 

Ooit..

Inmiddels het is het alweer ruim anderhalf jaar geleden dat mijn zus Nelleke is overleden. Wat vliegt de tijd bedenk ik me dan. Maar aan de andere kant is er ook het gevoel: het is nog maar anderhalf jaar geleden.. Er gaat nog geen één dag voorbij zonder dat ik aan haar denk.
Het gebeurt ook regelmatig dat mensen aan mij vragen hoe het nu met mij is, of ik nog veel bezig ben met het overlijden van Nelleke. Het antwoord daarop is altijd even zoeken. Even bedenken, hoe is het nu en dan antwoord geven. En vaak is het antwoord toch wel weer hetzelfde, het is wisselend. Nu schijnt dat ook bij het rouwproces te horen. En dan nog rouwt de één weer anders dan de ander. En hoe ik rouw? Ik weet het niet, ik geloof dat ik het meemaak per dag en doe wat mij het beste lijkt. Maar of dat ook volgens de Rouwboekjes is? Ik weet het niet en eigenlijk kan het mij niet zo veel schelen. Ik doe gewoon zoals ik zelf denk dat goed is en dat voelt ook goed.
Ik denk elke dag aan haar, soms heel nuchter, dan bedenk ik van nou goed, het zij zo, het is jammer en verdrietig, maar ik kan er niets meer aan veranderen. En soms juist het machteloze gevoel van: kon ik er maar iets aan veranderen. Kon ik nog maar even met haar praten, dingen delen, haar een knuffel geven. Gemis, een gevoel wat zeer doet, het steekt, maakt verdrietig en voelt alsof er een baksteen boven m'n hart ligt. 

Ik moet zeggen dat het per week/maand ook nog weer verschillend is. De ene week ben ik er meer mee bezig dan de andere week. Hoe dat komt kan ik niet precies zeggen. Soms is het zo dat Nelleke 'toevallig' in een week vaak ter sprake komt met wie dan ook. Of juist een opmerking van iemand anders die ineens herinneringen oproept aan haar en dan kan het je soms zomaar overvallen. En als ik dan moe ben, dan kan (en wil) ik vaak niet anders dan er gewoon even aan toegeven, even huilen en het verdriet uiten. Het liefste duik ik dan m'n bed in, warm, veilig en comfortabel. Op zo'n moment moet ik er niet aan denken dat er later een wekker zal gaan en die me weer het bed uitwerkt.
Maar soms uit het zich ook in gewoon een saggerijnige bui. Balen van alles en 100 keer bedenken dat je het gewoon stom vind dat ze er niet meer is. Ik voel me dan nog wel eens een klein kind wat z'n zin niet krijgt en boos tegen alles en iedereen aan gaat schoppen.

Als ik het weekend bij mijn ouders ben, ga ik ook altijd even langs haar graf. Vaak neem ik een bloementje mee om het wat op te fleuren. Het staat zo mooi, kleurige bloementjes in contrast met de witte keien, het grijze steen en het glas van het grafmonument. Een manier om aan anderen grafbezoekers te laten zien dat ze gemist wordt, nog elke dag. Voor mezelf een manier van uiten. Ik weet dat zij daar niet meer is en dat zij er niets aan heeft. Maar toch voelt het voor mij goed om daar te zijn, alsof ik haar op die manier toch nog wat liefde kan geven. 

Nu Leon en ik druk zijn met de voorbereidingen van onze bruiloft komt Nelleke toch ook nog wel vaak even in mijn gedachten voorbij. Ik geniet zo van de voorbereidingen, het uitkijken naar de toekomst en wat had ik haar dat ook gegund! Het is zo genieten en zo ontzettend jammer dat zij dit nooit gehad heeft en ook al die andere dingen die ze nooit mee zal maken.
Maar ook als zus mis ik haar daarin.. Ik zou er met haar over praten, er van genieten en zij zou met tips komen en haar kennende zou ze ook wel even wat kritiek hebben gehad. Nelleke had vaak wel een mening over hoe iets aangepakt moest worden en die liet ze ook horen. Dat zou ze nu ook zeker gedaan hebben. En straks als het 9 april is, dan zal ze er ook niet bij zijn.

Hoe zwaar het verdriet en gemis soms ook kan voelen, ik weet me getroost. En ik ben er van overtuigd dat zij het goed heeft bij God. Dat ze de door haar zo gezochte rust en vrede gevonden heeft. En dat maakt het draaglijk en wakkert het verlangen naar de terugkomst van Jezus aan. Dan kan ik haar weer zien, een knuffel geven en zeggen: ik heb je gemist zus, ik ben tot in m'n tenen blij je weer te zien, ik hou van je!

Afgelopen vrijdag had ik een optreden met de band in een trouwdienst. Één van de liederen die we speelden was: Er is een dag (opwekking 585). Zo'n rake tekst en op het moment van zingen liepen de rillingen over m'n rug en stond het kippevel op m'n armen.

Er is een dag, waar al wat leeft al lang op wacht,
een dag van blijdschap, als heel de schepping wordt bevrijd.
En op die dag, dan komt de Heer en haalt Zijn bruid,
die rein en stralend, opgaat in Zijn heerlijkheid.

Spoedig zullen wij Hem zien en voor altijd op Hem lijken
en Jezus kennen, zoals Hij is, Amen!
Nooit meer tranen, nooit meer pijn,
want wij zullen met Hem leven, in zijn nabijheid, voor altijd!
Amen, Amen!

Er klinkt geschal wanneer de graven opengaan
en doden opstaan, voor eeuwig levend door Zijn kracht.
Hun aardse tent wordt nu bekleed met heerlijkheid,
de dood verzwolgen, overwonnen voor altijd.

Dus kijk omhoog en zie wat nog verborgen is,
maar wat beloofd is, dat blijft in alle eeuwigheid.
En als je lijdt, weet dat et maar voor even is.
Als Jezus terugkomt, deel je in Zijn heerlijkheid!

Spoedig zullen wij Hem zien en voor altijd op Hem lijken
en Jezus kennen, zoals Hij is, Amen!
Nooit meer tranen, nooit meer pijn,
want wij zullen met Hem leven, in zijn nabijheid, voor altijd!
Amen, Amen!

Groene Vingers?!

Het is 1993, een willekeurige vrijdagavond, we zitten als gezin gezellig met elkaar te eten tot mijn moeder op een gegeven moment zegt: Kleine Meiden (m'n zus Maaike en ik dus), jullie moeten morgen papa een uurtje helpen. Argwanend vragen we tegelijk: wat moeten we doen dan? Onze grote angst wordt werkelijkheid want het antwoord: 'helpen met het snoeien van de heg' wordt gegeven.' Slik.. wanhopig doen we nog een poging om eronder uit te komen door allerlei smoesjes te verzinnen, maar helaas.

Jullie moeten weten dat bij het huis waar we toen woonden, een heeeeele lang heg zat van wel 50meter! Oke, dat is overdreven maar zo ervaarden we het wel.. hij zal in het echt zo'n 20 meter zijn geweest gok ik). En als je dan de taak kreeg om m'n vader te helpen snoeien, dan houdt dat in dat hij met de heggeschaar in de weer ging (het leuke werk) en dat wij erachter aan kwamen met bezem, stoffer en blik en vuilniszak om al die afgesnoeide takjes op te ruimen. Echt een takkewerk!

Of zo'n ander klusje wat we ook nog wel eens moesten doen: onkruid tussen de tegels weghalen met een mesje.. pff.. daar kreeg je én een zere kont van (of zere benen) en blaren op je handen..
Nee dat soort klusjes waren zeker niet mijn favoriet! Toen ook altijd bedacht dat ik later nooit een tuin ga nemen met terras of heg.. want als je dan nog geen kinderen hebt die kunnen helpen, dan moet je alles zelf doen zonder hulp van een vader of zus. Nee groene vingers, ik heb ze niet en zal ze nooit krijgen ook! Het levert alleen maar werk op!

Maar toch.. nu 16 jaar later.. ben ik zo maar op een zaterdagmiddag een uurtje bezig geweest met plantjes. Eerst samen met Leon naar de intratuin en na uitvoerig rondgekeken te hebben gingen we heel wat euro's minder maar veel plantjes en potjes rijker, weer naar huis.
Eenmaal thuis moest elk plantje natuurlijk gelijk in een potje gezet worden. En zo gebeurde het dus dat ik zo maar een uur met m'n vingers in aarde heb lopen wroeten (wel met handschoenen anders krijg je van die vieze handen). Ik durf het amper toe te geven, maar ik vond het nog leuk ook!

En helemaal het resultaat! Nog meer groen in m'n huiskamer, lekker fris uitziende plantjes en leuke potjes, het maakt m'n huiskamer echt helemaal af!

En het hield niet alleen op bij het uitvoeren, nee ik heb zelfs nog wat geleerd! Ik weet nu namelijk wat guttatie is. Twee planten (Olifantsoor) hadden namelijk al vrij snel nadat ik ze gepot had, druppeltjes aan de uiteinde van de bladeren en die druppeltjes vielen op m'n vloer. Niet echt leuk dus. Ik had geen flauw idee wat de reden was dus ging ik maar even googlen. Één van de eerste hits gaf al antwoord, dat proces heet Guttatie en het komt er op neer dat de plant dan meer water de plant in pompt (dit wordt worteldruk genoemd), dan dat de bladeren kunnen verd ampen. Gevolg: kleine druppeltjes die zich aan het puntje van het blad vormen en naar beneden vallen.
Het enige wat ik nog niet ontdekt heb, is hoe ik dit kan voorkomen..

Wat ik ook geleerd heb over deze plant, is dat ze giftig zijn zodra je een hap ervan neemt. Dus mocht je hier eens op visite komen, neem dan vooral geen hapje van die twee grote planten die er staan.
Toch slecht eigenlijk dat de dame van de plantenwinkel dat er niet bij verteld heeft terwijl Leon en ik haar uitvoerig hebben gesproken over de plantjes in ons wagentje.

Maar goed, na dat uurtje bezig zijn trok Leon al snel de conclusie dat ik Groene Vingers heb. Maar gezien mijn groene vinger verleden vraag ik mij af of mijn vingers de titel Groene Vinger wel waardig zijn. Want dit waren alleen nog maar plantjes binnenhuis.. en wie weet hoe mijn vingers gaan reageren op een grote tuin over een paar jaar.. Ik ben er nog niet van overtuigd dat m'n vingers tegen die tijd hun Groene kunsten zullen gaan laten zien.. Daarvoor heb ik denk ik teveel trauma's overgehouden van het Takkewerk en Tegelwerk!

Voorlopig heb ik nog geen tuin en hoef ik me daar dus niet druk om te maken. Ik ga nu gewoon lekker genieten van m'n plantjes hier en het verzorgen ervan. Want plantjes kopen is nooit zo moeilijk, het in leven houden vraagt heel wat meer ...

Verhuizing werkplek

Volgende week ga ik van start in mijn nieuwe functie, Coördinator Inkoopadministratie. In de afgelopen weken ben ik erg druk geweest met het afronden van m'n huidige werkzaamheden en ze 'overdrachtklaar' te maken. Helaas kreeg ik van de week een flinke keelontsteking en heb ik alleen donderdag en vrijdag gewerkt. Daardoor niet alles af kunnen krijgen wat ik af had willen hebben, maar ja, het is niet anders.

Volgende week komt er een nieuwe collega die op 'mijn' werkplek zal gaan bemannen.. en dus moest ik mijn bureau leegmaken en verhuizen naar de kamer waar de administratie haar werk doet. Gek hoor. Stiekem toch wel een beetje gehecht geraakt aan mijn eigen werkplekje, de sfeer op de kamer en dus ook de collega's die op dezelfde kamer zitten. Het is nu wel heel definitief dat ik volgende week geen assistent inkoper meer ben.

M'n nieuwe plekje heb ik ingericht en nu wordt het dus elke keer opletten dat ik de goeie kamer in ga lopen. Ik ben benieuwd hoe vaak ik me zal gaan vergissen.
Ik heb erg veel zin in om van start te gaan. Ik heb ontzettend veel ideeën over hoe ik dingen ga doen, wat ik ga doen en hoe ik de functie goed neer kan zetten. Spannend natuurlijk of dat ook allemaal gaat lukken, maar het is tegelijkertijd een enorme uitdaging!

Maar goed, nu eerst weekend.. Gisteravond begonnen met lekker bij vrienden borrelen. Een goed begin al zeg ik het zelf. De rest van het weekend lekker rommelen.. even de stad in, boodschappen doen.. wassen, ruimen, morgen kerk en naar de ouders van Leon.. Kortom, een heerlijk weekendje!

O'Malley serie

Tijdens mijn vakantie ben ik begonnen met het lezen van de O'Malley serie. Een serie van 7 boeken geschreven door Dee Henderson. Mijn moeder en zussen waren destijds enthousiast over deze boeken en het was dan ook een ware hype binnen ons gezin om deze boeken te lezen. Ik deed daar echter niet aan mee.. en nu tijdens mijn vakantie dus toch maar begonnen met de eerste 2 delen van de serie.

De boeken gaan over 7 mensen (hoe verrassend: elk deel over 1 persoon) die samen opgegroeid zijn in een weeshuis en daar samen een familie hebben gevormd. Allemaal hebben ze hun achternaam laten veranderen in O'malley. Deze romans zijn wel echte romans. De verhaallijnen volgen elkaar op en dat het romans zijn is wel duidelijk. Elk lid van de familie beleefd in zijn of haar deel een spannend verhaal, lekker geromantiseerd, tegelijkertijd vol met lastige vragen uit het dagelijks leven. De boeken lezen lekker makkelijk weg, als je een beetje in elkaar zit dat je makkelijk opgaat in een verhaal van een boek of film, dan zijn dit ideale boeken.
En zo gebeurd het mij dus ook.

Even helemaal opgaan in het verhaal en alles en iedereen om je heen vergeten. Voor m'n omgeving ben ik dan dus ook niet zo gezellig. En als het moet, dan laat ik ook rustig een traantje om wat de hoofdpersoon overkomt. Heerlijk om zo even uit je eigen wereld hups in de wereld van de hoofdpersoon te stappen. Intussen heb ik de eerste drie delen uit. Ik heb nog 1 deel hier in de kast en als ik die uit heb, wacht ik ook weer even een paar weken voor ik met het volgende deel verder ga.

Reden hiervoor is dat het wel echt hele geromantiseerde verhalen zijn, het ligt er net iets te dik er boven op. Ondanks de 'heftige' gebeurtenissen komt het altijd goed, ze worden op de valreep gered door hun grote geliefde waarvan ze op dat moment pas beseffen dat het hun geliefde is, zijn ze aan het einde van het boek ineens gelovig en is het helemaal hip om christen te zijn. Dat gaan geloven gaat in de boeken net zo makkelijk als het aanschaffen van een nieuwe gadget. Eerst worden er een paar goeie vragen gesteld, vervolgens horen ze een lied in de kerk of lezen ze een bijbeltekst en hups, ze zijn Christen! Dat kan natuurlijk allemaal in Amerika en al helemaal in dit soort boeken. Nee, de realiteit is wat dat betreft wel anders, maar goed, daar ga ik nu maar niet verder over uit wijden. Misschien later nog eens.

Kortom, als je nog eens een paar heerlijke uurtjes wilt lezen op een niet altijd te moeilijk niveau, dan kan ik je deze serie zeker aanraden. Maar als je zin hebt in een spannend of leerzaam boek, dan kun je beter een andere uit de kast pakken.